Het is inmiddels alweer een tijdje terug, maar we zijn van www.piov.nl naar www.pjvo.it gegaan. ALs je naar een ander land verhuisd dan moet je het uiteindelijk helemaal doen.

Het .nl domein blijft overigens bestaan en huisvest een site die de streek waarin we nu wonen op toeristisch gebied gaat promoten. De persoonlijke site is dus www.pjvo.it. Sinds kort heeft Sylvia een webwinkel geopend op www.syvage.it, zeer de moeite waard, ook al lees je geen Italiaans. In maart dit jaar is er een initiatief bijgekomen waarover je alles kunt lezen op www.wandelen.it

Veel lees en kijkplezier dus!

Pieter

DE ACTUELE BLOG IS AL EEN TIJDJE ERGENS ANDERS GEHUISVEST OM PRECIES TE ZIJN OP DE SITE

http://www.pjvo.it

(knip en plak deze regel in je browser)

Ga snel een kijkje nemen!

Tot ziens op de andere site.

Op zondag avond werd ik gebeld door Paolo, de beheerder van het gebied waar ons huurhuis een deel van is. Hij kondigde aan dat het zover was, hij en de graven ( de eigenaren) hadden na een jaar van ellende een herder gevonden. Een herder uit Rome die zijn eigen schapenkudde zou meebrengen.

Maandagavond hoorden we een vrachtwagen het terrein opkomen en daar zat de eerste lading schapen in, zo’n 200 zullen het er zijn geweest. Nadat ik met Paolo had gesproken begreep ik dat de kudde in totaal uit 600 schapen bestaat. De andere schapen zullen morgen arriveren. De 150 geiten die hier al waren, en die veel ellende hier hebben meegemaakt, werden in het bijstalletje gezet en de schapen in de grote stal. Naast de schapen heeft deze nieuwe herder ook nog 7 honden. Honden die de kudde bijeen houden en wolven op afstand moeten houden.

De eerste nacht verliep erg rustig en moet ik zeggen dat wij niet echt overlast van de nieuwe bewoners hadden. Dinsdag morgen deed ik zoals altijd mijn rolluik open om de dag te verwelkomen en om wat licht in mijn slaapkamer te krijgen. Ik keek naar de “Monte Nerone” die helemaal wit was besneeuwd en vervolgens keek ik omlaag en lag er onder mijn raam een leeggevreten karkas van een schaap. Mijn maag keerde lichtelijk om, niet dat ik nooit dode dieren heb gezien. We hebben hier wat dode geiten gehad en onze buurvrouw Tea dood handmatig de kippen en konijnen voor het restaurant. Maar dit was een schril contrast met de rust die op het terrein heerste. Na even kwamen de honden en aten om beurten in de juiste rangorde het schaap verder leeg.

Vannacht waren de honden gewend aan hun nieuwe omgeving en bleven buiten en niet in de stal. Hoe vaak ik vannacht ben wakker geworden van gejank en geblaf van de honden, ik weet het niet meer. Ik weet wel dat ik niet erg fris mijn rolluik open deed vanmorgen en de witte “Monte Nerone” wel waarnam. Maar met het beeld van de overgebleven spare-ribs onder mijn raam op mijn netvlies, rakelde dat veel dierenleed dat hier heeft plaatsgevonden op. Ik ben een positief ingesteld mens dus we zullen maar zeggen dat dit de beginperikelen zijn. Als ik het goed begreep gaan de 600 schapen en de 7 honden in de stallen wat hoger in de bergen verblijven, dus wie weet is de overlast veel minder dan ik nu denk? Hopelijk doet goede nachtrust wonderen dus ik slaap er nog een nachtje over alvorens mijn mening klaar te hebben.

Na een milde winter vorig jaar, waarin we als ijspegels door het leven gingen. Besloten we dit jaar in eerste instantie op zoek te gaan naar een warmer huurhuis in het dorp. Al snel bleek dat die ongemeubileerd niet voorhanden waren, dus moesten we het beste gaan maken van ons wind -en water lekke huurhuis.

Tea vond het niets dat we weg wilden uit Castelguelfo en zij en haar kinderen gingen opzoek naar een oplossing voor ons probleem. De schoonzoon schoot te hulp met een panda en een aanhangertje. Pieter en hij gingen uit een oud huis, dat ter opslag dient, een oude “stuffa” halen. Dat is een ouderwets fornuis dat op hout gestookt wordt. Dit exemplaar geeft 7 kilowatt aan warmte en dat zou genoeg moeten zijn voor onze woning.

Pieter en Jis hebben het gevaarte ontdaan van roest, schoongemaakt en opgepoetst. Daarna zijn er bij de “ferramente” (ijzerzaak) allerlei soorten pijpen opgehaald om de juiste combinatie en afmeting te verkrijgen. Pas dan mocht Pieter het geheel komen betalen en de restanten terugbrengen, want het is anders zo’n gedoe. Met wat oefenhout hebben we het gevaarte uit geprobeerd en wat een warmte kwam er van de “stuffa” af. Vervolgens de houtleverancier in het dorp gebeld en een ruime 4000 kg hout besteld. Het hout zou voor ons al in stukjes van 30 cm gezaagd worden.

En daar lag dan een hele grote berg eikenhout op onze garage oprit. In 3 dagen is het hout naar binnen gebracht en keurig opgestapeld in de garage. Wanneer je het eikenhout in de “stuffa” brand dan ruikt het alsof er een stokje wierook brand.

Inmiddels raken we ook geoefend in het broodbakken in de”stuffa” en het koken op de “stuffa”. Het huis is niet meer zo vochtig en de hele dag aangenaam verwarmd. Er is voor zondag sneeuw aangekondigd dus laat die winter nu maar komen!

Na de eerste shock met de dode geiten heeft iedereen zich inmiddels bijelkaar geraapt. Er is een meneer van een laboratorium langs geweest en heeft bloed afgenomen, stukjes organen meegenomen en maaginhoud. Dit zal worden onderzocht op een eventuele vergiftiging en hopelijk zal dat dan uitwijzen wat voor een vergiftiging het is geweest. Eind van de morgen is er een grote vrachtwagen gekomen en die heeft de inmiddels 33 gestorven geiten afgevoerd.

Wij zijn inmiddels toch wel erg benieuwd, hoe dit slecht lopende boerenbedrijf denkt, weer bovenop zo’n verlies te komen. Als de geruchten kloppen dan waren er al Franse schapen besteld die bij de geiten zouden worden gezet. Op zich geen slecht idee, de verzorging is redelijk gelijk en ze zullen geen last van elkaar hebben. De vraag is alleen: waarom nog meer onschuldige dieren hier bloot te stellen aan de grillen, misinterpretaties en wanbeleid van mensen.

Zoals de beheerder al tijden terug zei en blijft zeggen: “Doek de boel op als het niet werkt en ja betaal dan maar die subsidies terug.” De eigenaren zijn listig genoeg dus wie weet valt er door hen ook wel iets te bedenken om onder de subsidieteruggave uit te komen.

Enfin dit is al een dik jaar een slecht lopende soap waar wij naast wonen, met dit verschil dat het echt is……

Waar moet ik beginnen om dit verhaal duidelijk te vertellen. Wij wonen in een huurhuis op een terrein waar ook een geitenboerderij staat. Vanuit onze slaapkamer kijken wij uit op de stallen.

Wij wonen nu een ruim jaar in dit huis en de geiten zijn een weekje later dan ons uit Frankrijk gekomen. Dit hele geiten verhaal is bedacht om subsidies te kunnen krijgen. Wij als leken dachten altijd dat als je met dieren iets begint dat de dieren dan op nummer 1 zouden staan. En dat is misschien deze mensen hun intentie ook wel, maar de praktijk laat keer op keer andere verborgen agenda’s zien. Om het verhaal enigszins kort te houden kun je zeggen dat mede door fout management de boerderij nog niet heeft gefunctioneerd.

De eigenaren willen met minimale inspanning en geld de boel draaiende houden voor de subsidiegelden. De plannen worden in Rome en Macerata bedacht en een part-time beheerder uit Umbertide moet uit de vele wensen en ideexebn van de eigenaren een gulden middenweg filtreren. Men is begonnen met een goedkope Macedonische herder op het geheel te zetten. Deze man moest 10 keer gezegd worden wat hij moest doen en als de beheerder weg was deed hij nagenoeg niets. De stal vervuilde waardoor er vreemde ziekten uitbraken en de kudde in aantal begon af te nemen.
Op een mooie zomerdag waren er ineens twee puppy’s en na weken begrepen wij, na het de beheerder te hebben gevraagd, dat deze hondjes een cadeau waren van het gewest Umbria. De herder had opgeschept dat hij de honden wel kon opvoeden, maar als je niets doet gebeurd er ook niets. Het kwam erop neer dat wij de honden, als niet echte hondenliefhebbers, hebben geadopteerd en bijgevoerd. Ik weet niet of je het dierenmishandeling kunt noemen wat deze man deed, maar het lag er niet ver vanaf. Deze herder leerde de honden niets behalve dode geit te eten, maar de simpele ziel overzag de consequenties niet. De inmiddels zeer grote honden grepen nu ook net geboren geitjes en aten ze met huid en haar in ongeveer 10 minuten op. De honden werden vanaf dat moment verbannen uit de stal, terwijl het honden zijn die een kudde geiten bijeen moeten houden. Het eindresultaat was, een met de noorderzon vertrokken herder, met schulden overal hier in de omgeving en twee onschuldige honden die nergens te handhaven waren en het dus met de dood hebben moeten bekopen.

Als je dit zo leest moet je toch denken dat je als eigenaren hier iets van leert? De opvolgende periode van zo’n half jaar hebben er allerlei verschillende mensen de kudde in de gaten gehouden en verzorgt. Een Peruaanse stukadoor uit Rome was een man met het hart voor de dieren op de juiste plaats. Wij hebben als gezin veel met hem samengewerkt om de boel goed te laten verlopen. Ik ben bij bevallingen geweest, heb moedergeiten gemolken om aan de kleintjes melk te geven en zieke geitjes verzorgd. Amber was dag en nacht in de stal te vinden. Dit alles was in afwachting van het arriveren van een echte herder die gezocht werd. Dit keer zouden ze er iets meer aan spenderen om zo hopelijk een wat slimmere kracht te krijgen.
En sinds juli is hij er dan, de echte herder met een Roemeense knecht. Zij hebben alles schoongemaakt en aangepakt om een echt draaiend boerenbedrijf te starten. Dat leek echt heel hoopvol. De herder kwam 3x per dag vanuit een dorp 20 minuten hiervandaan. Eind juli diende zich de vriend van de knecht van de herder zich aan. Ook een Roemeen en een harde werker. Deed alleen alle werkzaamheden op zijn manier of niet! Zijn vrouw werkte voor een hongerloontje in de huishouding bij de herder en de vriend van de knecht van de herder zal waarschijnlijk ook voor een hongerloontje zijn aangenomen. Dit weekend liepen de gemoederen zo hoog op dat de vriend van de knecht van de herder met zijn vrouw hun koffers hebben gepakt en zijn vertrokken.

In de nacht van zondag op maandag en eigenlijk al vanaf een uur of 11 hoorden wij de geiten erbarmelijk blaten. Aangezien er veel zwangere vrouwtjes waren, dachten wij eerst nog aan bevallingen. Maar de hele nacht door bleven ze maar erbarmelijk blaten. De volgende morgen vertelde ik Amber van het lawaai en dat ik de stal met een zomergriepje onder de leden niet in wilde. Amber ging polshoogte nemen en kwam gillend weer terug. Er lagen een stuk of 20 dode geiten in de stal en er lagen er een heleboel te creperen. De stal was nat van de diaree en het overgeven. Een slachtveld! Ik heb direct Pieter gebeld en hij op zijn beurt de beheerder en die weer de herder die nog niet langs was geweest. Het was al snel duidelijk dat er hier sprake van vergiftiging was. De geiten waren ook helemaal opgezwollen van het vele water drinken. Er dook een verhaal op dat er rattengif gebruikt zou zijn, maar aan speculaties heb je niets. De vinger werd ook direct naar de vertrokken Roemeen gewezen, maar ik wacht eerst de autopsie van de dierenarts wel af. Niet dat zoiets direct een schuldige aanwijst. Deze met subsidies doorspekte zaak zou ook nog eens een heel ander staartje kunnen hebben dan de wraak van een simpele man….

De kudde heeft 31 geiten verloren met nog 2 zieke geiten die ook zullen sterven. Voornamelijk zwangere geiten en moeders van de nu achtergebleven weesjes. Van kudde valt bijna niet meer te spreken. De rode draad in dit verhaal is toch dat keer op keer de dieren het hebben moeten ontgelden en voor wat vraag je jezelf dan af?

Na een periode van 20 dagen zonder de kinderen waren we gewent aan bijna complete stilte en rust in huis. Toch waren we erg blij dat zij na zo’n lange periode weer thuis werden gebracht door opa en oma. Ze hadden het erg fijn gehad in Liguria, maar vonden het ook erg fijn om weer thuis te zijn. Op woensdag werden de kinderen eind van de dag thuisgebracht en de dag erop zouden de andere opa en oma arriveren met hun caravan vanuit Trentino. We gingen dus van serene rust naar een kippenhok. Erg gezellig maar wel even omschakelen. ‘s Avonds hebben we met z’n allen bij Tea gegeten en de volgende dag vertrokken mijn schoonouders weer naar Liguria na met z’n allen bij de graven op hun wijnboerderij in Mascerata te zijn langs geweest.

Mijn ouders bleven nog om op 2 augustus de 8e verjaardag van Jis mee te vieren en de dag erop vertrokken we met z’n zessen richting Rome gewapend met tent en caravan. Zo’n 35 km vanaf Rome aan Lago di Martignano vonden wij een agriturismo. Dit meertje is een klein meertje direct naast Lago di Bracciano. Hier hebben we 5 dagen bij de boer gekampeerd. 2 Dagen hebben we in Rome als toeristen rondgelopen, 1 dag rust en een dag van aankomst en vertrek. De camping was een beetje een ondergeschoven kindje van de boer, zijn interesse lag voornamelijk op zijn huisjes verhuur. Dat de camping gasten na 4 korte douchebeurten geen warme douche meer hadden boeide hem niet zo. Maar na een dag Rome is een lauwe douche geen overbodige luxe. Dus zo vies als we waren hebben we het ijskoude water uit de douche getrotseerd en onze ware Hollandse spirit getoond, maar lekker is anders. Na 5 dagen kamperen met opa en oma zijn wij weer richting huis gegaan en opa en oma richting Pescara om nog een maandje vakantie te vieren.

Voordat we naar huis gingen hebben we eerst een kattenreisbak gekocht om vervolgens bij de boer van de camping 2 katjes mee te nemen. Er was een klein tijgertje en zwartje en aangezien wij toch van plan waren 2 poezen te nemen kwam dit mooi uit. Maar zo makkelijk als dit klinkt was het in werkelijkheid niet. Wij mochten in de tuin van de boer zelf de 2 katjes vangen. Ik had het zwartje maar die schrok zo dat hij mijn hand en arm open haalde. Vervolgens bedacht Pieter dat hij nog werkhandschoenen in de auto had en hadden we het tijgertje, maar die sprong zeer behendig weer uit de mand. Het waren absoluut geen tamme katten en we hebben 5 uur lang geprobeerd ze te vangen. Waarna ik er behoorlijk tabak van had en ook niet de hoop meer had dat we nog met een katje naar huis gingen. Met een lege reisbak en een erg verdrietige Amber zijn we toch aan de terugreis begonnen. Onderweg draaide Amber gelukkig bij en hebben we besloten dat we hier in het dorp eens gaan rondvragen of er ergens een nestje poesjes is en dan pas na de zomervakantie er 2 in huis te nemen. We hebben nog een paar dagen Liguria bij opa en oma voor de boeg rond Ferragosto en nog een weekje kamperen dichtbij Venezia. De kinderen zijn druk bezig met het bedenken van namen voor de poezen en ondertussen schaffen wij de benodigde spullen voor de katjes aan, zodat wij startklaar zijn voor de komst van 2 nieuwe familieleden.

<img class="image-full"
alt=”Colloseum” title=”Colloseum” src=”http://castelguelfo.web-log.nl/photos/uncategorized colloseum.jpg” border=”0″ />

Gisteren zijn we met onze “geomaetra” grenzen gaan vaststellen in het gebied waar wij een huis met terrein willen kopen. Het huis dat in de banner staat van deze web-log. Ondanks de hittegolf waren we alledrie gekleed in lange broek vanwege teken en slangen. De geometra had een kapmesje bij zich en zo baanden wij ons een weg door een gebied dat door de natuur terug genomen was, nadat de laatste bewoners waren vertrokken. Met boomtakken hebben we de hoekpunten en rare bochten gemarkeerd om zo tot een redelijk vierkant stuk van een kleine hectare uit te komen. Wanneer de eigenaar dit weekend akkoord gaat met ons uitgezette stuk grond dan kan de geometra het uitgezette gebied met landmeet apparatuur in kaart gaan brengen en een beschrijving maken van de ruxefne die erop staat. Deze beschrijving hebben we weer nodig om mee naar de bank te stappen.

De boomtakken waren van het ene punt naar het andere punt absoluut niet waar te nemen, waarop de geometra toegaf dat hij geen kans had gezien om echte paaltjes te laten maken. Of wij kans zagen om dat zelf te doen was de vraag van zijn kant. We hoefden alleen maar even langs de timmerman in het dorp want die kan deze paaltjes maken. Dan hoefden ze alleen maar verwisseld te worden met de boomtakken. En alleen in de avond of ochtend mochten we het van de geometra doen, vanwege de hittegolf. Je haalt het ook niet in je hoofd om met deze hitte meer bewegingen te maken dan strikt noodzakelijk is. Je wordt al moe van niets doen en water drinken.

Enfin wij hebben paaltjes besteld bij de timmerman die we rond 5 uur konden ophalen. Thuisgekomen hebben we de paaltjes voorzien van een knal oranje bovenkant, zodat de paaltjes van het ene punt naar het andere wel te zien zouden zijn. Mijn kwast droogde bijna direct met de verf aan de paaltjes vast, maar dat mocht de pret niet drukken. Rond 8 uur zijn we terug gegaan naar het terrein en hebben de paaltjes in de grond geslagen. Op een grote steen zittend hebben we zitten fantaseren en mijmeren over ons toekomstig huis en tuin, totdat de zon onderging en de lichtjes aan de overkant van de vallei zichtbaar werden. Het zou toch geweldig zijn als we dit voor elkaar kregen, wie wil er nu niet in een paradijselijke omgeving wonen?

Zelf ons brood bakken dat doen we al een jaar of 4. Het is natuurlijk de kunst om de juiste plek voor het juiste meel te vinden. Dat lijkt vrij eenvoudig, maar dat valt tegen. Uiteindelijk kocht ik witmeel en volkorenmeel bij onze biologische supermarkt in Bussum. Tot het juiste recept te komen dat was een kunst op zich. Uiteindelijk bakten we in het weekend, voor een week volkorenbrood en bewaarden we het brood in de vriezer. Het waren kleine stevige Hollandse broden gebakken in cake vormen.

Na onze verhuizen naar Umbria begon de zoektocht naar meel natuurlijk weer helemaal opnieuw. Na een paar maanden werden we erop geattendeerd dat er in Cittxe0 di Castello een biologisch winkeltje zit en dat die eventueel aan onze vraag zouden kunnen voldoen. Inmiddels kopen we alweer drie kwart jaar meel in zakken van 5 kg bij Roberto en droge biologische gist. Chemische gist leek ons geen goed alternatief, iedereen koopt het hier in de supermarkt. Men schrikt wel als je verteld dat het een puur chemisch product is, maar de gewoonte overwint het vaak van de moeite die je moet doen om aan andere gist te komen. Maar ach mijn overtuiging is dan ook niet persxe8 de overtuiging van een ander.

Zo hebben al een aantal vriendinnen van mij rietsuiker in huis gehaald toen ze begrepen dat ik geen geraffineerde bietensuiker eet. Vervolgens koopt men de eerste de beste rietsuiker uit de supermarkt. Ik ga de discussie niet aan, want ik vindt het erg aardig dat ze mijn gewoonten willen belonen. Alleen gewone rietsuiker of gewone bietensuiker doet niet veel voor elkaar onder. Het moet biologische rietsuiker zijn, die is aardig voor lijf en geest.

Men snapt vaak niet waarom ik zoveel moeite steek in het vinden van biologische producten. Er wordt dan hardop gedacht en men vraagt zich af of ik denk langer te leven met deze levensstijl. Maar daar gaat het niet over. Het gaat erover dat ik een overtuiging heb (holistisch leven) en ik probeer die overtuiging handen en voeten te geven. Als dat lukt dan voel ik me fijn en een gelukkig mens leeft wel wat langer. Dan reken ik eventuele verkeersongelukken en het noodlot niet mee voor het gemak.

Zo is ook het broodbakken ontstaan, we doen het omdat we er ons goed bij voelen. We doen het met liefde en dat proef je. Het huidige brood is in de vorm van kleine broodjes. Het hoeft minder lang in de oven, dus gebruikt het minder gas, dus beter voor mij en het milieu. Deze kleine broodjes geven mij de gelegenheid om te experimenteren met de vulling. En daar wordt ik weer extra gelukkig van, dus wie weet weer een jaartje langer leven?

Vandaag hebben we de “Monte Nerone” beklommen. Niet dat het beklimmen het directe idee was vanmorgen. Maar na gisteren de hele trip in de jeep te hebben gezeten, vonden we dat het vandaag tijd was om het luie zweet eruit te lopen.

Pieter had op internet gezocht en uitgevonden samen met een gedetailleerde kaart dat er een aantal grotten in de “Monte Nerone” zitten. Ook had hij een beschrijving gevonden hoe te wandelen naar xe9xe9n van deze grotten. We parkeerden de auto bij de skilift en het restaurant en begonnen onze tocht. Tot op een zeker moment leek de beschrijving echt te kloppen. Totdat we op een veld zo’n 1200 meter hoog kwamen en we moesten afdalen naar 1080 meter hoogte. Het leek net of je van de wereldbol afliep, je dacht dat het veld ophield maar nee. Ik grapte nog dat ik geen zin had om die enorme steilte op te moeten klimmen, maar volgens Pieter hoefde ik me daar geen zorgen over te maken. Vanaf dat moment hebben we echt hele mooie vergezichten gezien en ons alleen op de wereld gewaand, maar de beschrijving klopte van geen kant meer.

Pieter zijn nieuwsgierigheid naar deze grot en zijn doorzettingsvermogen leiden ons door een bos met wilde paarden, maar geen grot. Op een bepaald moment was ik moe en had ik weinig boodschap meer aan de niet functionerende beschrijving. We klommen in een bos omhoog over een glibberige deken van herfstbladeren. De grot zou in een steile rotswand verborgen zitten en ik zag licht door het bos komen en rotspartijen. Na wat overredingskracht van mijn kant klommen we wat rotsen op om weer richting die 1080 meter te komen waar de grot zich zou bevinden. Al snel leek dit ook een dood spoor, maar toen we naar beneden keken hadden we in de gauwigheid een behoorlijke steilte beklommen. We keken elkaar aan, hier gaan we niet meer naar beneden, daar komen alleen maar ongelukken van. We zijn naar boven geklommen om weer terug te keren naar die 1200 meter hoogte op het bewuste veld waar we volgens Pieter niet meer terug zouden komen. Ik heb geen hoogtevrees maar op een bepaald moment ben ik gestopt om naar beneden te kijken. Heel geconcentreerd zijn we van steen naar steen geklommen vasthoudend aan het gras of aan de stenen. Zoals je begrijpt hebben we deze grot nooit gevonden, maar het luie zweet is eruit en we hebben de smaak te pakken van het bergbeklimmen al was dit op z’n boeren fluitjes.

We zijn terug gereden via Pieia, een dorp in een vallei aan voet van de “Monte Nerone” en zo via Serravalle weer naar huis. Thuisgekomen keek Pieter nog even op internet en zag dat de tekeningen van deze grot die bij de beschrijving zaten uit 1952 stamden. Het is dus niet echt gek dat de herkenningspunten niet meer zo klopten. Een echte goede autoweg is daar pas in 1960 aangelegd dus dat geeft te denken…